Nieuws

De zorg door de ogen van twee vroedvrouwen in spé

Kato degraeuwe en Tess Mogensen zijn twee vroedvrouwen. Vorig jaar liepen ze dankzij Marleen Temmerman stage in het Coast Provincial General Hospital in Mombasa. Onze stagiaire Emma Verdegem en onze vrijwilligster Katrijn Van Heddeghem kregen de kans hen te interviewen.

Buitenlandse stage

“We wisten vrijwel allebei zeker dat we onze stage in het buitenland wouden lopen. Alleen liep die zoektocht wat stroever dan gedacht. Dankzij een vriend van mijn mama kwamen we in contact met Marleen Temmerman en konden we alsnog op buitenlandse stage vertrekken. We zijn Marleen dus bijzonder dankbaar voor die unieke kans.” Zegt Tess.

Ze kwamen voor zes weken terecht op het verloskwartier van het Coast Provincial General Hospital in Mombasa, Kenia. Daar werden ze onmiddellijk geconfronteerd met het verschil tussen de medische zorg hier en de zorg daar ter plaatse.

“Het werd ons meteen duidelijk dat we hier veel meer verantwoordelijkheid zouden krijgen dan in een Belgisch ziekenhuis. In België is er altijd een gynaecologe bij de bevalling, in Kenia doet de vroedvrouw alles zelfstandig. In het begin was dat best wel wennen, maar we zijn er veel zelfstandiger door geworden.” Vertelt Kato.

Lees meer onder de foto’s…

Bevallingsnood

“Ook de weg die vrouwen afleggen voor ze bevallen, is zeer verschillend van bij ons. De tocht naar het ziekenhuis is vaak lang en lastig. Wanneer ze er uiteindelijk aankomen, worden ze eerst gecontroleerd op ‘dringende bevallingsnood’. Is de bevalling nog te ver weg dan worden de vrouwen weer naar huis gestuurd. Vaak komen zij echter van te ver om nog terug te keren en blijven ze wachten voor het ziekenhuis.” Aldus Tess en Kato

Daar, voor het ziekenhuis, is er op geen enkele wijze ondersteuning of verzorging voorzien. Het kan soms uren duren voor ze terug in het ziekenhuis toegelaten worden. De bevalling zelf gebeurd in één van de naast elkaar grenzende kamers. Privacy en hygiëne zijn er tot een minimum beperkt.

“ De muren die de kamers van elkaar scheiden lopen niet helemaal door tot aan het plafond. De deur is vervangen door een gordijn. Daardoor is er zeer weinig isolatie en kan iedereen alles horen. In de kamertjes staat een bed, een afvalbakje en iets dat een lavabo moet voorstellen. Ook is er een groot gebrek aan goed materiaal en middelen om het gebruikte materiaal mee te steriliseren.” Zegt Kato.

Kennis en emotie

Ondanks het gebrek aan technische middelen, is de kennis van de vroedvrouwen toch behoorlijk groot. Enkel bij zeer moeilijke bevallingen of keizersneden wordt er een gynaecoloog bij gehaald.

“ Door de grote verantwoordelijk die de vroedvrouwen daar krijgen kunnen zij ook veel meer ervaring op doen. Daardoor beschikken zij toch over heel wat kennis en technieken om bevallingen zo goed mogelijk te doen verlopen. “ Vertelt Tess.

Een groot verschil was er wel in de omgang van het ziekenhuispersoneel met de zwangere vrouwen. Die is naar onze normen behoorlijk koel. Door gebrek aan personeel is de opvang en begeleiding van de moeders en baby’s ook beperkter.

“ Lage lonen en moeilijke werkomstandigheden maken het moeilijk voor de vroedvrouwen om hun job met blijvende passie vol te houden. Er is niet genoeg personeel om alle vrouwen één op één te begeleiden en dat vermoeilijkt soms de bevallingen. Ook de opvolging na de bevalling is miniem. Meeste vrouwen verlaten een halfuur na de bevalling al het ziekenhuis, om de terugweg naar huis te voet aan te vangen.” Zegt Kato

Opnieuw

Op de vraag of ze de stage opnieuw zouden doen of aan anderen zouden aanraden, antwoordden beide dames volmondig ja. Ze leerden door de stage zeer zelfstandig werken en verantwoordelijkheid opnemen. Ook hebben ze geleerd om onder stress te kunnen presteren. Het heeft ervoor gezorgd dat ze nu zeer zelfverzekerd in hun job staan. Het was niet altijd even gemakkelijk en er waren veel emotionele momenten. De realiteit is dat moeder en/of kind de bevalling niet altijd overleven. Toch gaf het begeleiden van de zwangere vrouwen en de dankbaarheid die ze hiervoor van hen terugkregen enorm veel voldoening.

Om Marleen Temmerman te bedanken voor de kans die ze kregen, organiseerden ze op vrijdag 15 februari een spaghetti avond ten voordele van Het Fonds Marleen Temmerman. Er werd veel gegeten (meer dan 300gr pasta per persoon en liters saus) en ook de voorziene desserten gingen vlot naar binnen. De avond leverde 1940 euro op.
Bedankt Tess en Kato voor jullie eerlijke en krachtige getuigenis over deze stageperiode en voor het initiatief!

We wensen jullie alle succes toe met jullie ondertussen professionele loopbaan!